Η επιδημία

Η αλήθεια είναι ότι πήγα να δω το Carriers (ο πρωτότυπος τίτλος της “επιδημίας”) περιμένοντας να δω μια ταινία τρόμου-σκουπίδι με εντυπωσιακά εφέ που θα εκμεταλλευόταν τη μόδα της νοσοφοβίας. Είμαι fan αμερικανικών σκουπιδιών τρόμου και προτιμώ τέτοιες ταινίες απ’ τις μαλακίες του Τριέρ. Στην πραγματικότητα, όμως, το Carriers δεν είναι καθόλου μια τέτοιου τύπου ταινία. Καταρχήν, δεν είναι Αμερικάνικη, αλλά Ισπανική.

Orphan

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι πρόκειται για ταινία ψυχολογικού κι όχι μεταφυσικού τρόμου. Η ταινία ξεκινάει και συνεχίζει αναμενόμενα (αλλοδαπό υιοθετημένο παιδί=ψυχολογικά προβλήματα), έχει υπερβολικά μεγάλη διάρκεια και γύρω στα μισά της ήδη βαριέσαι.

Η πραγματική έκπληξη ωστόσο είναι το τελευταίο μισάωρο ή φινάλε ή ανατροπή της ταινίας. Και τι έκπληξη! Σας προειδοποιώ σ’ αυτό το σημείο ότι θ’ αποκαλύψω την ανατροπή, οπότε αν θέλετε να δείτε την ταινία, κλείστε τη σελίδα τώρα!

Εκεί που περιμένεις λοιπόν μια σεναριακή αποκάλυψη του τύπου “μικρή την χτύπαγαν οι γονείς της, τους έκαψε, μπήκε σε ψυχιατρείο και το έκαψε κι αυτό”, ο σεναριογράφος της ταινίας έχει μια πολύ πιο ανώμαλη και παράλογη ιδέα.