Κυνόδοντας

Πήγα κι εγώ να δω τον “Κυνόδοντα” (όπως κι η μισή Ελλάδα απ’ ότι φαίνεται απ’ το ντόρο που έχει γίνει) όντας σίγουρος ότι θα είναι πεταμένα λεφτά και μεγάλη πατάτα. Είχα ακούσει ότι ο σκηνοθέτης (Γιώργος Λάνθιμος) έβγαλε λεφτά γυρίζοντας videoclips της Βίσση και το γύρισε στην τέχνη και σκεφτόμουν “καλά κρασιά…”

Τελικά φαίνεται ότι μάλλον διαψεύστηκα. Ο Κυνόδοντας δεν είναι ούτε σαχλαμάρα, ούτε το απόλυτο ελληνικό αριστούργημα. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Για εμένα προσωπικά στη μέση και προς τα πάνω, γι’ άλλους στη μέση και προς τα κάτω.

Νοηματικά η ταινία δεν είναι κανένα βαθύ και δυσνόητο φιλοσοφικό αριστούργημα και το θέμα της θα μπορούσε άνετα να στηρίξει μια καλή ταινία μικρού μήκους. Πρόκειται απλά για μια κριτική στο θεσμό της οικογένειας.

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος προσπαθεί να παρομοιάσει τον τρόπο με τον οποίο η οικογένεια διαμορφώνει την προσωπικότητα των παιδιών με αυτόν της επαγγελματικής εκπαίδευσης σκύλων (εξ’ ου και Κυνόδοντας) ή με τον τρόπο που τα σκυλιά του Pavlov πνίγονταν στα σάλια τους κάθε φορά που ο ερευνητής χτυπούσε το κουδουνάκι του.

Για ποιό λόγο, λοιπόν, μου άρεσε η ταινία ;

• Πολύ καλές ερμηνείες από μερικούς απ’ τους πρωταγωνιστές (ο πατέρας κι η μεγάλη κόρη).
• Αρκετές ευρηματικές σκηνές υποστηρίζουν την κεντρική ιδέα, χωρίς η ταινία να γίνεται βαρετή.
• Άφθονο μαύρο χιούμορ.
• Πρωτοτυπία.
  
• Χρήση του γυμνού με μια καθαρά κρύα, νοσηρή, νοσοκομειακή λογική.
• Σκηνές βίας συναισθηματικά φορτισμένες (η σκηνή με το video κι η σκηνή στο μπάνιο που η κόρη αφαιρεί έναν απ’ τους κυνόδοντές της με βαράκι γυμναστικής).
• ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ. Ο άνθρωπος μπορεί όντως να δηλώνει σκηνοθέτης.
• Η τελευταία σκηνή της ταινίας. Απλή και σκληρή.

Συνολικά, ο Κυνόδοντας (ή Dogtooth) είναι μία απ’ τις ελάχιστες καλλιτεχνικές και σινεφίλ ελληνικές ταινίες. Το ιδιόμορφο, νοσηρό χιούμορ, η πρωτοτυπία του σεναρίου, οι ευρηματικές σκηνές, η τεχνική, άρτια και καλλιτεχνική σκηνοθεσία κι η αποστειρωμένη χρήση κι αποστασιοποιημένη θέαση του γυμνού και της βίας δημιουργούν ένα μάλλον μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα συνδυασμό.

Μην παρεξηγηθώ όμως. Όπως είπα, δεν πρόκειται για κάποιο αριστούργημα κι είναι σίγουρα κατώτερο από ταινίες όπως ο “Δεκαπενταύγουστος” και “Τα κουρέλια τραγουδάν ακόμη”.

Ωστόσο είναι σίγουρα η πιο “Ευρωπαϊκή” ελληνική ταινία που έχω δει.

Κι ενώ θα έκραζα μέχρι αύριο αν είχε κερδίσει το (πρώτο) βραβείο του “Χρυσού Φοίνικα”, κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι δεν άξιζε το Βραβείο “Ένα Κάποιο Βλέμμα” του Φεστιβάλ των Καννών.

Ένα κάποιο βλέμμα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Κι επειδή πρόκειται για ένα βλέμμα, κάποιους μπορεί να τους ενοχλήσει και κάποιους να τους συναρπάσει…

Βαθμολογία

Αμέσως μετά:

Μετά από μία εβδομάδα:

Ακολουθεί το (αποτυχημένο) trailer της ταινίας:

Υ.Γ: Ο Γιώργος Λάνθιμος έχει επίσης σκηνοθετήσει το “Κινέτα” (2005) και το “Ο καλύτερός μου φίλος” (2001).