Το Κακό στην εποχή των ηρώων

Το Κακό I μου άρεσε πολύ. Είχε σωστή πλοκή και δομή (αταίριαστοι ήρωες με διαφορετικό background ενώνονται μέσα από μια σειρά τυχαίων συμβάντων), καλές σκηνές μάχης και μια πολύ καλή σκηνή τέλους.

Στο Κακό II τα πράγματα είναι διαφορετικά. Φάνηκε ότι έγινε φιλότιμη προσπάθεια, αλλά το πολύ χρήμα που έπεσε στην παραγωγή λειτούργησε τελικά εις βάρος της ταινίας.

Το Κακό II έχει όμορφα ειδικά εφέ και φωτογραφία (ειδικά στις σκηνές στην έρημη και περιέργως όμορφη Αθήνα, καθώς και στις σκηνές μάχης στην Αρχαία Ελλάδα), μερικές σκηνές έξυπνου χιούμορ (στην πραγματικότητα δεν γελάς, αλλά τουλάχιστον προκαλούν το χαμόγελο) και το πολύ καλό εύρημα της χρησιμοποίησης αρχαίων ελληνικών σε κάποια κομμάτια της ταινίας.  Πολύ καλές οι ερμηνείες των Αυγουστίδη και του παλαβού υπολοχαγού Κοντόπουλου.

Κατά τ’ άλλα, όμως, ουσιαστικά το σενάριο είναι υπερβολικά βλακώδες, οι σκηνές μάχης μονότονες και μη χορταστικές, αφού παρά το λουτρό αίματος δεν βλέπεις κάτι ευφάνταστο παρά μόνο κομμένα κεφάλια να εκτινάσσονται με χαρακτηριστική ευκολία (κρίμα τους χιλιάδες κομπάρσους-zombies), η μουσική εκκωφαντική, η σκηνοθεσία videoclipιστική κι υπερβολική, ενώ ανάπτυξη χαρακτήρων και πλοκή είναι έννοιες ανύπαρκτες. Το δε τέλος είναι παιδαριώδες και τόσο απαράδεκτο που θα μπορούσε να το έχει γράψει κι ο Γιαγκόναν.

Γενικά η ταινία είναι τρομερά άνιση κι ενώ μπορεί κανείς να τη δεί ευχάριστα κι ίσως και να γελάσει λίγο, σίγουρα θα αναπολήσει την φτωχότερη αλλά ουσιαστικότερη πρώτη ταινία.

Το Κακό II δεν είναι απαραίτητα μια Κακή ταινία, αλλά πάντως δεν ξεπερνά το επίπεδο μιας μέτριας b-movie.

Βαθμολογία

Αμέσως μετά:

Μετά από μία εβδομάδα: